Nee is nee,… of toch niet?

Ouders en opvoeders hakken wel vaker met dat bijltje: nee is nee, en als je dat maar consequent volhoudt, snappen de kinderen het vanzelf. Die duidelijkheid blijkt zowel voor jezelf als voor de kinderen op de lange termijn goed uit te pakken. Ik moet hier steeds aan denken bij alle berichtgeving rondom Griekenland en het dreigende Grexit. ‘Brussel’ leek toch heel stellig in zijn ‘nee’ als Griekenland de afspraken over hervormingen en bezuinigingen niet zou nakomen. Vervolgens stemde een meerderheid van de Grieken in dit kader ‘nee’ en… is Brussel nog steeds in gesprek met Griekenland. Na elk uitstel volgt een nieuw uitstel. Als zwalkende ouders die hun kind niks kunnen verbieden, rollen ze van het ene in het andere ultimatum, waarop Griekenland – als een kind dat toch wel weet dat pap en mam de grenzen van het toelaatbare weer eens zullen oprekken – weer een nieuwe reden uit de hoge hoed goochelt waarom het dit keer niet lukt om zich aan dat ultimatum te houden. Het doet me sterk denken aan situaties die ‘the nanny’ vaak in gezinnen aantreft. Je weet wel, die Amerikaanse die al opvoedend met een cameraploeg achter zich aan over de wereld trekt. Griekenland is klaar voor ‘the naughty step’! Als ouders geen duidelijkheid creëren voor hun kinderen en niet achter hun eigen besluiten staan, voelen kinderen dat feilloos aan en gaan ze dwars door alle grenzen heen. Het resultaat: algehele chaos, draken van kinderen en overspannen ouders. Wie wil dat nou? Nog verwarrender werd het voor mij toen bleek dat het ‘nee’ van de Grieken ook geen volledig ‘nee’ was. Dit ‘nee’ zou niet betekenen dat ze uit de euro willen en aansturen op een Grexit. Over het algemeen schijnen Grieken wel in te zien dat er iets moet veranderen. Maar, de manier waarop, daar zeggen ze vooral ‘nee’ tegen. Dat wij het onderhand niet meer volgen, is vervelend, maar heeft niet direct invloed op de gebeurtenissen. Waar ik me meer zorgen over maak, is dat er blijkbaar nogal wat ruis zit in de communicatie tussen Griekenland en de rest van de EU: als je niet met elkaar praat vanuit hetzelfde, gemeenschappelijke vertrekpunt, een gedeelde visie en een gezamenlijk doel, is de kans groot dat je langs elkaar heen gaat praten en werken. Terwijl je misschien uiteindelijk wel hetzelfde wilt. Zie hier de basis voor deze Brusselse soap. Over soap gesproken… ‘nee’ in het Grieks is ‘oxi’. Dat deed mij denken aan Vanish Oxi Action, een wondermiddel waarmee ik na menig Bourgondische avond de rodewijnvlekken uit kleding heb weten te wassen. Zou dat ook helpen om deze problemen op te lossen? Soapsgewijs zou dat een passende oplossing zijn. Een ding is zeker: wat ze nu aan het doen zijn, werkt in elk geval niet. Zal straks Mark even appen…

Comments are closed.