Weerstand

Ken je dat gevoel: dat elke vezel in je lijf in opstand komt? Het begint te borrelen en te bruisen en je gaat er zelfs een beetje anders van praten. Heftiger, harder, je kunt de emotie in je stem horen. Dat is weerstand. Hoe verschillend we ook zijn als mens, daar hebben we allemaal wel eens mee te maken. Dat begint al als je moeder zegt dat je je spruitjes moet opeten, terwijl jij ze echt smerig vindt. In je volwassen leven gaat het vaak over grotere onderwerpen. De snelweg die langs jouw huis is gepland. Het windmolenpark dat in jouw achtertuin komt. De bollenkweker die met zijn spuit over het land achter jouw huis rijdt. Weerstand is een emotie, een gevoel. Het feitelijke risico dat er op je afkomt, blijkt niet leidend te zijn, maar vooral of het jouw eigen keuze is of niet. Per jaar springen duizenden mensen vrijwillig uit een vliegtuig voor een spannende parachutesprong, of laten zich aan een elastiek in een ravijn storten voor een bungeejump. Dan kun je doodvallen. Dat lijkt me een serieus risico. Toch ervaren we dat anders, omdat we daar zelf voor kiezen, het wordt  ons niet opgelegd. Deze wijsheid heb ik niet van mezelf, maar van psycholoog Fred Woudenberg, die ik interviewde voor een serie over omgaan met weerstanden voor BloembollenVisie, het vakblad voor de bollensector. Omdat risicobeleving vooral een kwestie van gevoel is, waarbij behalve vrijwilligheid ook beheersbaarheid, openheid en vertrouwen een rol spelen, heeft het geen zin om de weerstand met feiten te bestrijden. Terwijl dat vaak wel je eerste reactie is. ‘Als ik maar met goede argumenten kom, zien ze wel in dat die weerstand nergens op is gebaseerd.’ Daar kun je dus wel mee stoppen. Wat moet je dan wel doen? In gesprek gaan. Naar elkaar luisteren. Je in de ander verplaatsen. Onderzoeken waar je elkaar dan wel kunt vinden. Dat betekent dus ook: allebei iets geven. Kunnen we dat nog, anno 2015? Als ik weer eens verzeil in een aflevering van De Rijdende Rechter en zie hoe buren elkaar ‘afmaken’ over iets simpels als een overhangende tak, vraag ik me dat wel eens af. In plaats van elkaar te bestrijden, zou je op zoek moeten gaan naar de oorzaak van die weerstand. Interessant, maar ook best moeilijk, want dan moet je jezelf in die ander verdiepen. En alleen dat al kan weerstand oproepen…

Comments are closed.